Όσοι έχουν φάει με το κουτάλι τα ελληνικά γήπεδα, διαθέτουν μια αλάνθαστη όσφρηση για το πότε ένα πρωτάθλημα παύει να κρίνεται αποκλειστικά στη σφαίρα του ποδοσφαιρικού ορθολογισμού και αρχίζει να γλιστρά προς την επικράτεια του παρασκηνίου. Φέτος, προτού καν αλέκτορα φωνήσαι, ένα γνώριμο, βαρύ σκηνικό πλανάται στην ατμόσφαιρα: ένας Παναθηναϊκός που μοιάζει προορισμένος με το στανιό και με το έτσι θέλω, να ραφτεί στο κοστούμι του πρωταθλητή.
Ας μην παρεξηγηθούμε, ούτε τυφλωμένοι είμαστε, ούτε διατεθειμένοι να μηδενίσουμε την προσπάθεια ενίσχυσής του. Τιμώντας την ποδοσφαιρική λογική, αναγνωρίζουμε με τον οφειλόμενο σεβασμό το βάθος των μεταγραφικών κινήσεων που πραγματοποιήθηκαν το καλοκαίρι. Ήρθαν παίκτες αναγνωρισμένης κλάσης, δαπανήθηκαν λεφτά, εμπλουτίστηκε το ρόστερ. Πλην όμως, έχοντας πλήρη επίγνωση των πραγμάτων, η ενίσχυση αυτή δεν μπορεί να λειτουργεί ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ ούτε ως άλλοθι για όσα εξόφθαλμα συμβαίνουν όταν η μπάλα αρχίζει να κυλάει στο χόρτο.
Διότι στο χόρτο, τα πράγματα μιλούν από μόνα τους. Οι αντίπαλοι του «τριφυλλιού» βλέπουν ξαφνικά το χρώμα της κόκκινης κάρτας με μια πρωτοφανή, σχεδόν αβίαστη γενναιοδωρία από τα διαιτητικά χείλη, μένοντας δεκατισμένοι με το παραμικρό στραβοπάτημα. Την ίδια ώρα, πέναλτι φυτρώνουν εκεί που δεν σπέρνονται, με αποκορύφωμα την αναμέτρηση κόντρα στην Κηφισιά, όπου μια ανύπαρκτη επαφή βαφτίστηκε παράβαση προς άγραν βαθμών, ενώ, στον αντίποδα, καθαρότατα πέναλτι εις βάρος του αγνοούνται επιδεικτικά, όπως ακριβώς συνέβη στο ματς με τον ΠΑΟΚ, όπου η σφυρίχτρα κατάπιε τη γλώσσα της μπροστά σε καταφανές παράπτωμα.
Βλέποντας αυτή την κατάσταση να παγιώνεται, ο οργανισμός της ΑΕΚ οφείλει να χτυπήσει άμεσα το καμπανάκι του συναγερμού. Δεν χωράει ούτε ίχνος αφέλειας, μήτε εφησυχασμός. Από τη διοίκηση μέχρι το χορτάρι και τις εξέδρες, απαιτείται ατσάλινο νευρικό σύστημα και απόλυτη συσπείρωση. Η Ένωση θα κληθεί να παλέψει όχι μόνο απέναντι σε τακτικά πλάνα, αλλά και απέναντι σε αποφάσεις κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των ανταγωνιστών της. Τόσο στα δικά της παιχνίδια, όπου η ανοχή θα είναι μηδαμινή, όσο κυρίως στα απευθείας ανταμώματα με τους «πράσινους».
Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Η ΑΕΚ είναι η περσινή πρωταθλήτρια. Εκείνη που τάραξε τα νερά χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός, εκείνη που κανείς δεν περίμενε και κυρίως, κανείς από το κατεστημένο δεν επιθυμούσε να δει στον θρόνο. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, έχοντας ανατρέψει τις βολικές ισορροπίες, βρίσκεται σήμερα στο στόχαστρο όλων.